2 F loopt van Utrecht


naar Amsterdam

 

Woensdag 16 september 2009, 11.20 uur

2f is uit en pakt de spullen om richting station Amsterdam Amstel te gaan lopen. Reinier controleert of iedereen een rugzak en water heeft en na wat Barlaeaans allerlaatste moment geregel kunnen we eindelijk op pad. 2f ervaart de voettocht van het Leidseplein naar Amstel als middelzwaar.
   

 
   
 
   

Dit is pas de warming-up want na de hereniging met Margriet en de treinreis zullen we vanaf station Utrecht Terwijde richting Amsterdam gaan lopen. Aangekomen op het station is Margriet er gelukkig ook al en de laatste junkfoodinname wordt nog even snel gepleegd door diverse leden van het
kamp en de begeleiding. In Utrecht aangekomen krijgt Daniel de kaart en moeten we in Portengen eindigen. De afstand wordt geschat op zeventien km. In Vleuten aangekomen vinden we gelukkig een prachtige schommel en gras om op neer te ploffen en 2f integreert direct met de Vleutense jeugd. Anne ziet kans bij een plaatselijke bejaarde naar de wc te mogen onder luid applaus van de klas.
  
   
 
   
   
 

Vanaf Vleuten vervolgen we de reis richting Kasteel de Haar (oh en ah) en lopen we richting Portengen. Dit stuk splitst de groep duidelijk in twee groepen wat snelheid betreft. We wachten keurig op elkaar, rusten tussen de koeienvlaaien en steken een onbewaakte spoorlijn over. Bij de
Portengense brug aangekomen slaan we rechtsaf de dijk op. Hier komen geen auto's, brommers of fietsers. Wel erg veel schapen, waardoor iedereen een soort balletdans uitvoert om de drollen tevergeefs te ontwijken. De wind beukt op ons in als we de hoek omgaan en ons laatste stuk dijk afleggen. Aangekomen op locatie (vakantiehuisje zonder stromend water, licht e.d. van Reinier 's ouders) moet er nog veel gebeuren. De courgettes worden uit de tuin getrokken en in stukken gehakt, hout wordt uit het recreatieterrein gekapt en de tent wordt zo goed en kwaad als gaat opgezet. In de loop van de avond neemt de windkracht zo fors toe dat de tent omwaait en de waterhalers in de kano geholpen moeten worden door Reinier om de oever te bereiken. Margriet houdt rustig de supervisie over het kamp en versnijdt enorme hompen appeltaart. De avond bij het kampvuur verloopt naar tevredenheid, maar het blijft nog lang onrustig in de tent van 2f en pas om 05.30 slaapt iedereen.
  

 
   
   
   
 
   

 

Donderdag 17 september 2009, 7.30 uur

De groep wordt gewekt met het onder Barlaeanen bekende "ontwaakt, ontwaakt" dat Margriet prachtig kan zingen en Reinier niet. De tent wordt afgebroken, de vader van Jonathan leiden we tussen de vlaaien en greppels door het weiland heen naar de hut en we laden alle spullen in zijn auto. Helaas is Loek er echt beroerd aan toe en moeten we hem na een nostalgisch stukje Hollandse dijk afgeven aan zijn vader. De groep gaat verder, piept en kreunt bij elke kilometer. Er treedt een buddysysteem in werking waardoor de achterblijvers geen achterblijvers meer worden maar de groep meer bij elkaar blijft. In Wilnis volgt een stop van een half uur met friet, hamburgers en milkshakes zodat we weer "voldaan" de middag in kunnen gaan. Het tempo gaat nu echt omhoog. De groep krijgt een soort drive. Het "left, left, I left my wife with forty-eight children…wooptidoo" en "potje met vet" doet het uitstekend en we rammen door naar de pont in Nes aan de Amstel. Onderling worden allerlei gesprekken gevoerd waarbij testosteron niet meer de overhand heeft. In Nes besluiten Reinier en Margriet dat ze 2f inmiddels zo lief vinden dat ze wel een colaatje op een terras hebben verdiend: het klassentoernooi wordt besproken en we zetten de reis voort richting Boer Andriessen, de tweede slaapplek. De ringdijk boven polder blijkt langer dan we dachten maar uiteindelijk vinden we de prachtige boomgaard en tent die weer opgezet moet worden. Amaru komt gelukkig ook in het kamp en doet een overnachting mee. Margriet en Reinier zien het opzetten van de tent als een test. Kan 2f geheel zelfstandig een oude, veel te zware, uit elkaar gescheurde, te grote palen hebbende tent in elkaar zetten? Ze hebben de tent bijna overeind. Toch gaat er iets mis en de vermoeidheid doet alle 2f-ers de moed in de schoenen zakken. Onder aanvoering van Reinier van Margriet staat de tent vijftien minuten later toch en kunnen we aan de maaltijd beginnen. We krijgen ondertussen nog wat bezoek van Marten, Mirabelle, Stefanie en veel kinderen die het hele weekend daarna nog "awesome" roepen. Bij het kampvuur is het uitermate gezellig met de dames, terwijl de heren in de tent zitten; zo gauw ze terugkomen blijft, onder grote druk van de dames, het gesprek testosteronloos. Reinier heeft een prachtig ledikant van strobalen gemaakt voor zichzelf en Margriet en na enige pressie slaapt iedereen om 1.30 uur.

 
   
   
   


Vrijdag 18 september 2009, 6.00 uur

De nacht is niet lang, reeds om 6.00 staan Margriet en Reinier naast hun bed en worden alle 2f-ers in het halfdonker hun bed uit gemaand. Spullen worden weer ingepakt, de tent gaat neer, het kampvuur gaat weer aan en er worden zes wentelteefjes de man naar binnen geschoven. Om tien voor acht staat de vader van Karina klaar om een zeiknatte tent van drieduizend kilo in zijn auto te stoppen en vertrekt de groep om 8.20 uur richting het Leidseplein. Deze dag blijkt de zwaarste te zijn: voor iedere meter wordt gevochten door leerlingen en begeleiding. Wanneer we ergens stoppen en weer opstaan om de reis te vervolgen, blijkt hoe stijf en kapot we allemaal zijn. Emma heeft de hoofdprijs gewonnen voor de grootste blaar, maar iedereen heeft ze en loopt half mank. Binnen de stadgrenzen van Amsterdam begint de sfeer weer terug te komen. "Left, left…..wooptiedoo" komt weer terug en we ruiken de stal. Op het Museumplein maken we een lange stop omdat we te vroeg zijn. Hier blijkt hoe waardevol een halve Twix is en iedereen in 2f kan netjes delen. We houden van elkaar. Gelukkig zijn we daarna binnen zes minuten bij het Barlaeus, waar we zingend met zwarte strepen onder de ogen ontvangen worden door de ouders van 2f, honderden leerlingen en de docenten op het ballkon. We krijgen applaus, buigen, zijn trots, maar ook een beetje beschaamd. Best lastig om applaus in ontvangst te nemen. Nog een schouderklopje van rector Marten, een groepsfoto en dan kunnen we naar huis. Bad, bed, bed, bad, slaap, rust, pijn.

Het was een ongelooflijk zwaar, maar fantastisch leuk kamp: er zat zoveel groei in de 2f-ers, zoveel gezelligheid, dat we de toekomst van deze toch bijzondere groep positief inzien. Karina, Inoura, Barbara, Anne, Emma, Awien, Hannah, Frank, Diederik, Daniel, Rutger, Jonathan, Joe, Loek & Amaru, Het was super!

Reinier en Margriet